ADHD bij meisjes… een vergeten groep

Ik ben altijd wel ‘dromerig’ en ‘vergeetachtig’ geweest. Te laat komen en dingen verliezen het overkwam mij met regelmaat. In de lessen werd ik uit mijn dagdromen gehaald doordat leerkrachten voor mijn gezicht ineens hard in hun handen klapten. Als kind kon ik uren lezen, maar de eenvoudigste huiswerkopdrachten zorgden voor een puinhoop. Ik was niet in staat me ertoe aan te zetten deze uit te voeren of af te ronden.

 

Mijn ouders en ook leerkrachten meldden “je kunt meer dan je laat zien, je kent de stof!”

 

“Nee, ik kan het niet,” “misschien is er iets mis met mij!”

Jaren later, een paar maanden na mijn 21ste verjaardag,  had dat ‘iets mis’ eindelijk een naam: Attention Deficit Hyperactivity Disorder (adhd)

 

Waarom duurde het zo lang?

 

De tijd tussen het verklaren van mijn onvermogen om een ​​normaal persoon te zijn en het krijgen van de diagnose was turbulent en frustrerend. Elke mislukking taste mijn gevoel van eigenwaarde aan. Ik begon mezelf te zien als dom, als iemand die niet was zoals de anderen.

 

Maar plotseling, toen ik mij in de symptomen van ADHD herkende. En leerde over het onderscheid tussen wat ik zou moeten kunnen doen en waar ik toe in staat leek gaf me dit rust. Het was iets buiten mezelf, iets wat ik nu kon begrijpen en waar ik rekening mee kon houden.

 

Laura

 

ADHD vaker bij jongens

Aanvankelijk was ADHD een verschijnsel wat alleen bij jongens voorkwam. Later werd duidelijk dat het ook bij meisjes voorkwam maar in mindere mate. Uiteindelijk weten we nu dat ADHD zowel bij jongens en meisjes voorkomt en dat dit in dezelfde hoeveelheid kan zijn.

Gelijke kansen zou je denken? Helaas wordt ADHD bij meisjes veel minder herkend en laat staan behandeld.

Jongens krijgen nog steeds vaker een diagnose ADHD dan meisjes en niet omdat meisjes minder gevoelig zijn voor deze aandoening. Maar omdat ADHD bij meisjes zich anders presenteert. De symptomen bij meisjes zijn subtieler, ze passen niet bij het stereotype beeld van ADHD.

 

Meisjes met ADHD vallen niet op

Meisjes zijn niet zo hyperactief. Mensen zien een stel kleine stuiterende jongens en denken: Dat is zoals ADHD eruit ziet. En als het bewuste meisje niet stuitert en niet aan dat beeld voldoet dan zal ze zeker geen ADHD hebben. Kortom, meisjes met ADHD vallen door hun aangepaste gedrag niet op. Er wordt niet of heel laat pas aan de bel getrokken. Immers bij meisjes uit ADHD zich in dagdromen, vaak zie je dat ze onderpresteren. Maar de aandacht wordt bij hen weggetrokken door hyperactieve en impulsieve jongens die staan te springen op de tafels terwijl de meisjes uit het raam staren.

 

Diagnostiek van belang

Een late of gemiste diagnose betekent niet alleen dat meisjes problemen ervaren in hun schoolloopbaan en carriere. Onderzoek wijst tevens uit dat bij niet-gediagnosticeerde ADHD meisjes en zelfstandige jonge vrouwen een negatievere zelfwaardering hebben en zij een verhoogde kans hebben op depressies en angsten.

Jongens met ADHD hebben de neiging om de frustraties waar ze tegenaan lopen te externaliseren. Dat wil zeggen de schuld buiten zichzelf leggen en boos worden op de test en boos worden op het andere kind hetgeen sneller tot escalaties kan leiden. Hierdoor vallen ze meer op en sneller uit de toon.  Meisjes met ADHD geven eerder zichzelf de schuld, gaan bij zichzelf te rade waarom het hen niet lukt om te leren en concentreren. Hierdoor hebben meisjes met ADHD zaanzienlijk meer kans op depressie, angst en eetstoornissen dan meisjes zonder ADHD.

 

Internaliserende problemen bij meisjes

Bij meisjes met het gecombineerde type ADHD komen er meer zelfmoordpogingen en zelfbeschadigingen voor dan bij meisjes zonder ADHD. Een deel van de meisjes met ADHD ontgroeien in hun adolescentie hun hyperactieve en impulsieve symptomen. Het gebrek aan sociale en academische vaardigheden eisen in de jonge adolescentie- volwassenheid hun tol.

Zonder de juiste diagnose en begrip, gaan deze meisjes en jonge vrouwen hun mislukkingen zien als bewijs, bevestiging van de negatieve zelf-overtuiging: Ik ben niet slim. Ik ben een mislukking.

Meisjes met ADHD proberen veel gedrag te camoufleren. Ze proberen heel hard om toch bekwaam te worden. Het kost hen erg veel energie om iets gedaan te krijgen. Het kost hen naast die energie veel tijd en stress en hoofdzorgen.

 

Heeft jouw dochter of heb jij ADHD, dan herken jij je vast in dit informatieve blog.

Geef een reactie